Op deze pagina krijgt u antwoord op deze vier vragen:
Waarom moet mest emissiearm opgebracht worden?
Als mest oppervlakkig gespreid wordt, vervluchtigt naast de voor de omgeving onaangename geurstoffen een belangrijke hoeveelheid ammoniakale stikstof. De hoeveelheid stikstof die verloren gaat is afhankelijk van verschillende factoren, namelijk de mestsamenstelling (ammoniumconcentratie, pH en drogestofgehalte), omgevingsfactoren (weersomstandigheden, grondsoort, bodemconditie en eventuele begroeiing) en bedrijfstechnische factoren (mestgift en toedieningstechniek).
De meteorologische omstandigheden tijdens of na de mesttoediening zijn niet beïnvloedbaar. De overige emissiebepalende factoren kunnen daarentegen wel gemanipuleerd worden om de ammoniakemissie te beperken. Zo kan men de mestsamenstelling veranderen (verdunnen, inregenen, aanzuren) of het bovengrondse mestoppervlak verkleinen (toediening van mest in stroken, onderwerken).
Wat is emissiearme aanwending van mest en hoe moet u mest uitrijden?
Bemesting moet op een emissiearme wijze gebeuren. Dat betekent dat:
Welke meststoffen moeten niet emissiearm worden aangewend?
- stalmest of champost die op grasland wordt opgebracht
- stalmest of champost die gebruikt wordt voor bepaalde houtige teelten
- gft- of groencompost
- stalmest of champost die in het voorjaar opgebracht wordt op landbouwgronden waarop wintergranen worden geteeld
- spuistroom
- effluenten van be- of verwerking van dierlijke mest met laag gehalte aan ammoniakale N (< 1kg NH4-N/1000kg of liter) (mits attest van Mestbank).
- kunstmest (uitgezonderd op steile hellingen)
Naar boven
Welke emissiearme technieken zijn er?
Mestinjectie
Bij injectie wordt de mest dieper in de bodem gebracht. De vervluchtiging bij een goede uitvoering is dan ook gering. Mestinjectie is een van de eerste technieken die is onderzocht om de ammoniakemissie te beperken. De mest wordt 12 tot 18 cm diep, via een ganzenvoet aan de injectietand, in sleuven in de grond gebracht, waarna de sleuf dichtgerold wordt. De onderlinge sleufafstand is 50 cm. Deze techniek is niet onder alle omstandigheden toepasbaar.
De techniek is vooral geschikt voor zandgrasland, omdat bij zwaardere grond, zoals kleigrond, zodebeschadiging optreedt. Bovendien dient mestinjectie vroeg in het voorjaar te worden toegepast om schade aan de graszode door verdroging en verbranding te beperken. De opgesomde problemen met mestinjectie hebben geleid tot onderzoek naar en de ontwikkeling van andere mesttoedieningsmethoden of combinaties ervan.
Zode-injectie
De zode-injectie kan vergeleken worden met de mestinjectie, met dit verschil dat mest minder diep wordt geïnjecteerd in de grond, namelijk in de graszode zelf. De mest wordt 5 tot 10 cm diep in sleuven in de grond gebracht, waarna de sleuf dichtgerold wordt. De sleuven worden 25 à 30 cm van elkaar getrokken.
Sleufkouter
Een sleufkouter bestaat uit elementen waarmee het gras wordt opgelicht of zijdelings wordt weggedrukt en de bodem wordt ingesneden om zo de mest in sleuven in de grond te brengen. De onderlinge afstand tussen de sleuven bedraagt ongeveer 20 cm. De diepte van de sleuf is afhankelijk van de hardheid van de bodem en de afstelling van de machine. Op zachte, vochtige grond kunnen de sleuven een diepte bereiken tot ong. 5 cm zodat alle mest in de sleuven zit. Is de grond echter droger of is de machine niet goed afgesteld dan kunnen de sleuven beperkt blijven tot slechts 2 cm diepte. Bij zulke ondiepe sleuven wordt de mest slechts beperkt in de bodem gebracht en is het resultaat te vergelijken met een sleepslang-bemesting.
Sleepslangtechniek
De sleepslangenmachine bestaat uit een systeem met slangen die de mest in stroken op het gras leggen. De onderlinge afstand tussen de slangen bedraagt ongeveer 30 cm. De breedte van de meststroken is 5 tot 10 cm.
Inwerken
Bij het inwerken van mest wordt de mest na het uitspreiden door de grond bedekt, ofwel intensief met de grond vermengd, zodat de mest niet langer als zodanig op de grondoppervlakte ligt.